Krótka historia teledysku

Muzyka / 

Współczesny teledysk to starannie wyreżyserowany, ekskluzywny produkt reklamowy. Stoi za nim wielomilionowy budżet, tuziny speców, rozbudowany plan zdjęciowy, a wreszcie precyzyjnie dobrane strategie promocyjne, nie pozostawiające żadnego szczegółu przypadkowi. Wszystko, aby w kilkuminutowej historii zaskoczyć, przebić się do zbiorowej świadomości, a także zwyczajnie zarobić. Wszystko na wysoki połysk, wybucha, przyprawia o zawrót głowy. Wielu teledyskom nie można odmówić wartości artystycznej, jak chociażby w przypadku klipów Lady Gagi, Beyoncé czy amerykańskiego rapera Kendricka Lamara. Teledysk na przestrzeni lat stał się jednym z filarów showbiznesu, a jego ewolucja to w zasadzie historia kształtowania się całej popkultury. Choć początki – jak to na ogół bywa – były niepozorne.

W poszukiwaniu formy

Dziś korzystanie z dorobku sztuki filmowej do zilustrowania muzyki wydaje się absolutnie naturalne, mimo że jeszcze pół wieku temu takie oczywiste nie było. Pierwsza dekada coraz śmielszego oswajania filmu z muzyką, czyli tak ważne dla historii muzyki lata 60., upłynęła na nielicznych eksperymentach w kształtowaniu formy, którą dziś znamy pod nazwą teledysku. Swój udział musieli w tym mieć The Beatles, którzy w 1964 roku pokazali pełnometrażowy film muzyczny Noc po ciężkim dniu (ang. A Hard Day’s Night). Beatlesi zagrali samych siebie, a utwory, które znalazły się w filmie, ułożyły się niedługo potem w studyjny album o tym samym tytule. Najwyraźniej intuicja podpowiadała, że połączenie muzyki z językiem filmu jest dobrym pomysłem. Mimo że obraz okazał się kasowym sukcesem, należy go dziś uznać raczej jako poszukiwanie formy. Z mało zajmującą fabułą nie przetrwał próby czasu i nie pozwolił, aby historia zapamiętała członków zespołu jako chociażby obiecujących aktorów.

Plakat filmu Noc po ciężkim dniu.

Plakat filmu Noc po ciężkim dniu. źródło: metacritic.com

Sygnał jednak poszedł z samego szczytu. W tym samym roku ukazał się klip I Get Around zespołu Beach Boys. Widzimy w nim pięciu jednakowo ubranych przystojnych panów, z czego dwóch imituje grę na gitarze, a pozostali wystukują o swoje uda rytm słynnego surf rockowego hymnu. Wszystko to całkowicie statyczne, uchwycone na tle sztucznych palm i wciągniętego do studia samochodu. Ma to swój urok, ale z dzisiejszej perspektywy trąci myszką. Najwyraźniej pomysły jak wykorzystać przestrzeń muzyki i narzędzie filmu do uzyskania efektu artystycznej synergii były jeszcze kwestią przyszłości. Nieodległej.

Zdjęcie z planu teledysku I Get Around grupy Beach Boys.

Zdjęcie z planu teledysku I Get Around grupy Beach Boys. Źródło: rocktrain.net

W przeddzień ery MTV

Jeszcze w latach 60. David Bowie nakręcił teledysk do swojego pierwszego wielkiego przeboju Space Oddity. Sam utwór stał się częścią historii XX wieku, w związku z wykorzystaniem go przy pierwszym lądowaniu człowieka na księżycu. Natomiast teledysk przepadł, mimo że był jedną z pierwszych koncepcyjnych, artystycznych prób stworzenia teledysku rozumianego dzisiejszymi kategoriami, wprowadzającym elementy fabuły czy swoją autorską symbolikę. Wydaje się, że klip nie znalazł kanału, którym mógłby się przebić do zbiorowej świadomości. Bowie uczynił w historii teledysku krok do przodu. Każdy jego późniejszy klip był przemyślanym w detalach produktem (włącznie z ostatnim, okrutnie wymownym, do utworu Lazarus ze stycznia tego roku), ale jeszcze wtedy – w 1969 roku do przełomu nie doprowadził.

W latach 70. mariaż muzyki i filmu, a zwłaszcza telewizji, stawał się coraz silniejszy. Na Wyspach Brytyjskich święcił triumfy program muzyczny Top of the Pops. Prezentował on największe współczesne hity muzyki rozrywkowej, niekiedy z udziałem artystów na żywo w studio. Aby zachować walor promocyjny i zaznaczyć swoją obecność w programie notującym tydzień w tydzień rekordy oglądalności, jednocześnie nie fatygując się regularnie na występ live w telewizyjnym studio, gwiazdy zaczęły coraz częściej produkować filmy promujące utwór. Tę drogę obrał Freddie Mercury z zespołem Queen. Ich teledysk do rozbudowanej, niemalże operowej Bohemian Rhapsody uchodzi za jeden z kamieni milowych teledyskowej historii.

Kadr z teledysku Bohemian Rhapsody Queen.

Kadr z teledysku Bohemian Rhapsody Queen. Źródło: bbc.co.uk

Naturalną koleją rzeczy muzyczne filmiki stały się w krótkim czasie kapitałem nie tylko artystycznym, ale i finansowym, co nie mogło ujść uwadze medialnych potentatów. W sierpniu 1981 roku wystartowała MTV (skrót od Music Television). Był to jednoznaczny znak, że teledysk wchodzi na salony kultury masowej. Pierwszy historyczny klip na antenie,Video Killed a Radio Star zespołu The Buggles, stał się legendą i ironicznym symbolem. Nie mniejszym niż Thriller Michaela Jacksona, który pojawił się niedługo później i na dobre rozkręcił teledyskową karuzelę.

Złote lata teledysków

Thriller w zasadzie oznaczał początek ery teledysków, jakie znamy dziś. Nie będzie dużą przesadą, jeśli powiemy, że Jackson nadał teledyskowi rangę dzieła ważnego odrębnego, kompletnego i oddzielnego na równi z muzyką. Klip przestał być tylko tłem, a stał się równorzędną piosence historią o popkulturowym znaczeniu. Sam Thriller to zainspirowany okultyzmem i światem wampirów minimusical. To niemalże etiuda filmowa, cały czas balansująca pomiędzy światem rzeczywistym a urojonym, która do dziś uchodzi za symbol lat 80. Teledysk ten zapisał się nie tylko w historii muzyki. Miał ogromne znaczenie także dla kariery Jacksona i stał się pierwszym krokiem do jego koronacji na króla popu.

Kadr z teledysku Thriller Michaela Jacksona.

Kadr z teledysku Thriller Michaela Jacksona. Źródło: ytimg.com

Śladami Michaela masowo podążyli kolejni, co dla MTV oznaczało czas żniw i początek złotej ery. Gwiazdy ochoczo zaczęły sięgać po najnowsze osiągnięcia animacji komputerowych. Dziś, obserwując niektóre z nich, rodem z wczesnych gier na Atari, zbiera się na śmiech. Wtedy jednak były to wyżyny techniki. Do historii przeszły tak różne stylowo rzeczy, jak klip do Take On Me norweskiej grupy A-ha, nieco kiczowaty obraz do kultowego Money for Nothing Dire Straits czy ocierające się już o najniższą półkę dobrego smaku Tarzan Boy zespołu Baltimora. Tak właśnie wyglądał teledysk w latach 80.

Kadr z teledysku Take On Me grupy A-Ha.

Kadr z teledysku Take On Me grupy A-Ha. Źródło: stunderavlycka.se

Złote lata teledysku trwały w najlepsze także przez następną dekadę i pozwoliły na trwałe zapisać w pamięci milionów wizerunki ikon grunge’u – Nirvany, Pearl Jam, Soundgarden, czy Guns’n’Roses. Stylistyka mocniejszego gitarowego grania przyniosła też własne trendy, które znalazły odzwierciedlenie w klipach. Jednym z nich było naprzemienne połączenie fabularnej historii z fragmentami występu zespołu, czasem na żywo, czasem nagranego w dziwacznym miejscu na potrzeby klipu. Z tego czasu do historii przeszedł teledysk do Cryin’ grupy Aerosmith, pewnie dzięki kreacji Alicii Silverstone, dla której niezapomniana rola pełnej werwy i uroku zdradzonej nastolatki stała się przepustką do filmowej kariery.

Alicia Silverstone w klipie do Cryin' Aerosmith.

Alicia Silverstone w klipie do Cryin’ Aerosmith. Źródło: onionstatic.com

Teledyski i możliwość nieustannego oglądania ich w MTV wykreowały nieśmiertelne, ikoniczne wizerunki wielu gwiazd. Kurta Cobaina wszyscy dziś widzą w zielonym paskowanym sweterku z klipu do Smells Like Teen Spirit, zaś Cyndi Lauper to rozwrzeszczana dziewczyna w marchewkowych włosach i czerwonej sukience z Girls Just Wanna Have Fun. Nawet Britney Spears kojarzy się do dziś z warkoczami grzecznej uczennicy w szkolnym uniformie z jednego ze swoich klipów.

Britney Spears w ...Baby One More Time.

Britney Spears w …Baby One More Time. Źródło: the-toast.net

Teledysk dzisiaj

Historia nie znosi próżni. Producenci wideoklipów w dalszym ciągu stają na głowie, aby w kilku minutach przekroczyć kolejne bariery, wymyślić nową koncepcję, wykreować promocyjny absolut. Tymczasem niektórym klipom scenariusz i zakończenie dopisuje samo życie, jak w przypadku wspomnianego Kendricka Lamara i skądinąd świetnego teledysku do Alright. Wymowę klipu wzmacnia kontekst trwających w Stanach zamieszek związanych z zastrzeleniem przez policję federalną czarnoskórych obywateli.

Kadr z teledysku Alright Kendricka Lamara.

Kadr z teledysku Alright Kendricka Lamara. Źródło: africasacountry.com

Mimo wielu świetnych klipów trudno oprzeć się wrażeniu, że obecnie większość materiału ginie w internetowym gąszczu. Bezgraniczny dostęp do gwiazd i nieustanne podglądanie ich życia spowodowały, że ten stał się formą nieco anachroniczną, a czasy monumentalnych, ikonicznych klipów zwyczajnie minęły. Jak śpiewali wspomniani The Buggles: Wideo zabiło radiową gwiazdę. Obrazy przyszły i złamały twoje serce. Klasyczne music video też przepadnie. Co będzie następne?

Macie swoje ulubione teledyski? Które klipy Waszym zdaniem zasługują na miano kultowych? Opublikuj swoją opinię w komentarzu!

Autor: Michał Kosiorek

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Czytaj kolejny artykuł

Sprawcy i ofiary – tragiczne losy słynnych artystów

Kultura / 

Atak z użyciem ostrego narzędzia, napaść na funkcjonariusza, morderstwo. To nie jest wykaz przestępstw groźnego kryminalisty. Tak w przełożeniu na współczesny język kryminalistyki mogłaby brzmieć kartoteka słynnego Caravaggia, genialnego artysty przełomu XVI/XVII wieku. Prace „największego malarza Rzymu”, wykonane z zastosowaniem charakterystycznego ostrego światłocienia, były wyraźną zapowiedzią sztuki baroku. Oprócz wielkich dzieł – m.in. „Złożenie do grobu” czy „Śmierć Marii”, będących przykładem najznamienitszych skarbów europejskiego dziedzictwa, pozostawił legendę wiecznego awanturnika. Jego życie naznaczone było ucieczką przed wymiarem sprawiedliwości i odpowiedzialnością za czyny, których dopuścił się pod wpływem swojego nieokiełznanego temperamentu.

Nie on pierwszy i nie ostatni, ponieważ droga z artystycznego świata do przestępczego półświatka jest zaskakująco krótka. Niezaspokojone namiętności, nałogi, ambicje, obłęd i agresja – nie sposób wymienić nawet części motywów, które doprowadziły wiele historii z udziałem wielkich świata kultury do tragicznego końca. Co warto podkreślić – historii, w których artyści odgrywali rolę zarówno sprawców, jak i ofiar.

Ofiara: John Lennon

John Lennon

źródło: straight.com

Do najsłynniejszego zabójstwa w historii współczesnej muzyki rozrywkowej doszło w grudniowy wieczór 1980 roku. Wtedy właśnie – chwilę przed godziną 23 – John Lennon, najsłynniejszy ex-Beatles, zostaje zastrzelony w bramie swojego domu w Nowym Jorku przez niepoczytalnego szaleńca. Mark David Chapman, bo o nim mowa, wielki fan Beatlesów, jeszcze kilka godzin wcześniej bierze od Lennona autograf na nowej płycie artysty. Potem opętany obłędem czeka kilka godzin na jego powrót i oddaje w kierunku Lennona pięć strzałów, gdy ten wysiada z limuzyny. Cztery z nich sięgają celu. Współtwórca najsłynniejszego zespołu świata umiera kilkadziesiąt minut później w drodze do szpitala.

Tragiczny koniec Lennona, zamordowanego przez szalonego fana, tylko wzmógł legendę jego życia. Artysta został sklasyfikowany na 8. miejscu najwybitniejszych Brytyjczyków w historii, deklasując innych muzyków i ustępując miejsca tylko jednemu przedstawicielowi świata sztuki – Williamowi Szekspirowi. Kilka godzin przed śmiercią Lennon zdążył jeszcze wziąć udział w fotograficznej sesji dla czasopisma Rolling Stone. To właśnie z niej pochodzi słynne zdjęcie nagiego Lennona wtulonego w ramiona Yoko Ono. Numer z fotografią na okładce ze stycznia 1981 roku przeszedł do historii. Tymczasem Mark Chapman do dziś odsiaduje wyrok w więzieniu, regularnie ubiegając się o zwolnienie warunkowe. Najbliższa rozprawa zaplanowana została na sierpień 2016.

Sprawca: Sid Vicious

Nancy Spungen i Sid Vicious

Nancy Spungen i Sid Vicious. Źródło: tumblr.com

Dwa lata przed śmiercią Lennona, w jednym z pokojów nowojorskiego hotelu znaleziono ciało dwudziestoletniej Nancy Spungen, wyzwolonej groupie, która pozostawała w burzliwym związku z basistą zespołu Sex Pistols – Sidem Viciousem. Toksyczny romans przepełniony nieustannymi awanturami i agresją zakończył się tragicznie.  Nancy zmarła ugodzona nożem myśliwskim przez będącego w silnym narkotykowym amoku Sida. Zespół, który był odpowiedzialny za wybuch kontrkultury punkowej i początek młodzieżowej rewolucji przełomu lat 70 i 80., nie istniał już wtedy w oryginalnym składzie, co dodatkowo mogło przyczynić się do depresji muzyka i coraz poważniejszych, nakręcających się jak spirala problemów z narkotykami. Ostatecznie silne uzależnienie przyczyniło się do jego śmierci niedługo potem – w lutym 1979 roku. Do dziś do końca nie wiadomo, czy śmierć była wynikiem przypadkowego przedawkowania, czy też zamierzonym aktem samobójczym.

Ofiara: Sharon Tate

źródło: theplace2.ru

źródło: theplace2.ru

Historia zabójstwa Sharon Tate, amerykańskiej aktorki, żony Romana Polańskiego, mogłaby posłużyć jako gotowy materiał na thriller. Będąca w ósmym miesiącu ciąży Tate – wzbudzająca zainteresowanie mediów młoda aktorka – spędzała sierpniowy wieczór z przyjaciółmi w rezydencji w Beverly Hills w oczekiwaniu na przebywającego w Europie Polańskiego. Tej nocy cała czwórka zostaje bestialsko zamordowana – wśród ofiar była też m.in. Abigail Folger – amerykańska działaczka społeczna oraz jej narzeczony, polski producent filmowy Wojciech Frykowski, przyjaciel Polańskiego, co ciekawe – dziadek Agnieszki Frykowskiej, polskiej celebrytki robiącej trzy dekady później zawrotną karierę w reality show.

Zbiorowego mordu dokonała Rodzina – sekta dowodzona przez słynnego Charlesa Mansona, skądinąd też tytułującego się mianem „artysty”, który podczas odsiadki dożywotniego wyroku nagrał kilka rockowych albumów. Tymczasem zabójstwo Tate – dobrze zapowiadającej się aktorki komediowej i żony zdobywającego uznanie reżysera – wstrząsnęło opinią publiczną, długo nie schodząc z czołówek gazet. Dla niektórych brutalny mord stał się nawet cezurą, która kończyła hipisowską epokę miłości i braterstwa. Jak pisał jeden z biografów Tate:

„(…) dekada lat sześćdziesiątych skończyła się nagle 9 sierpnia 1969 – dobiegła końca dokładnie z chwilą gdy społeczność obiegła lotem błyskawicy wiadomość o morderstwach przy Cielo Drive. I tak chyba rzeczywiście było. Tego dnia całe istniejące napięcie wyładowało. Paranoiczne wizje stały się rzeczywistością.”

Sprawca: William Burroughs

William Burroughs

źródło: octobergallery.co.uk

Tragiczne historie nie omijały również literackiego światka. Burroughs to obok Allana Ginsberga i Jacka Kerouaca jeden z ojców ruchu artystycznego Beat Generation, na barkach którego w latach 60. wykiełkowała i rozwinęła się wspomniana subkultura hipisowska. Zanim do tego doszło, w latach 40. wspomniana trójka, nie szczędząc sobie eksperymentów z najróżniejszymi używkami, ale mając równocześnie pisarskie aspiracje, dopracowywała artystyczną koncepcję „strumienia świadomości” jako formy narracji literackiej. Jej szczytowym osiągnięciem będzie legendarna książka drogi Kerouaca, biblia wielu następnych pokoleń outsiderów – W drodze. Sam Burroughs, zanim na dobre stał się uznanym pisarzem, w dramatycznych okolicznościach zastrzelił swoją żonę, Joan Vollmer.

We wrześniu 1951 roku podczas włóczęgi po Meksyku, Burroughs wycelował z pistoletu do szklanki z drinkiem, którą żona w geście znanym z legendy o Wilhelmie Tellu umieściła na swojej głowie. Zamroczony mieszanką różnych używek pisarz nieszczęśliwie strzelił kilka centymetrów poniżej szklanki… Dzięki staraniom zaprzyjaźnionego prawnika wyszedł na wolność po zaledwie trzynastu dniach aresztu. Kilka lat później wydał swoją najsłynniejszą książkę Nagi lunch (1959 r.), ciesząc się sławą i pozycją guru wśród bitników i hippisów. Zmarł w 1997 roku, dożywając sędziwego wieku.

Śmierć przyjaciela

Dla opisania chociażby większości podobnych historii nie starczyłoby miejsca w opasłym opracowaniu. Podobne historie można wyliczać długo, chociażby wspomnieć zabójstwa amerykańskiego rapera Tupaca Shakura, głośną sprawę śmierci Marie Trintignat, francuskiej aktorki zakatowanej przez lidera rockowego Noir Desire Bernarda Cantata, czy morderstwo polskiego piosenkarza Andrzeja Zauchy. W formie epilogu jednak słowo o losach ostatnich dni wybitnego polskiego kompozytora muzyki filmowej Krzysztofa Komedy, którego tragiczny koniec był dziełem nieszczęśliwego wypadku.

Marek Hłasko i Krzysztof Komeda

Marek Hłasko i Krzysztof Komeda. Źródło: pl.wikipedia.org

W grudniu 1968 roku podczas pobytu w Los Angeles został przypadkowo zepchnięty ze skarpy przez swojego przyjaciela – polskiego pisarza Marka Hłaskę, gdy obaj wracali z mocno zakrapianej imprezy. Początkowo zbagatelizowana rana głowy dała o sobie znać dopiero kilka miesięcy później. Autor słynnej kołysanki do filmu R. Polańskiego Dziecko Rosemary w poważnym stanie został wiosną następnego roku przewieziony do Polski. Obwiniający się za nieszczęśliwy upadek przyjaciela Hłasko miał powiedzieć: Jeśli Krzysiu pójdzie do nieba, idę z nim. Komeda zmarł 23 kwietnia. Hłasko odszedł niecałe dwa miesiące później, w czerwcu 1969 roku.

Które z tych zdarzeń wydaje Ci się najbardziej tragiczne? Znasz inne przykłady nieszczęśliwie zmarłych gwiazd? Podziel się swoją opinią w komentarzu!

Autor: Michał Kosiorek

Zapisz

Zapisz

Zapisz

portfel

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Czytaj kolejny artykuł

Pin Up Girls – dziewczyny z kalendarza

Lifestyle / 

Pin-Up Girls były obiektem pożądania mężczyzn w swojej epoce. Nic dziwnego! Do dziś rozpalają wyobraźnie, a stylem tych rysunkowych postaci inspirują się gwiazdy czy modelki. W jaki sposób dziewczyny z plakatów dla żołnierzy stały się elementem popkultury?

Pin Up girl na łódce

źródło: american-pinup.com

Moda na pin-up girls pojawiła się wraz z wybuchem II wojny światowej, kiedy to stęsknieni za płcią przeciwną amerykańscy żołnierze przywieszali sobie nad łóżkiem wizerunki uroczo uśmiechających się, powabnych kobiet. Wbrew stereotypom moda na pin-up nie miała nic wspólnego z pornografią, a wręcz stanowiła jej zaprzeczenie, ponieważ w tamtej epoce korzystanie z materiałów pornograficznych było wyjątkowo surowo karane. Trend pin-up to raczej zachwyt nad pięknem kobiecego ciała, a pierwotnie także sposób na zagrzewanie żołnierzy do walki. Podobizny pin-upek były zamieszczane nie tylko na plakatach czy widokówkach, ale także pojawiały się na dziobach bombowców. Niezwykle dopracowany styl rysunku powabnych dziewczyn przykuwał uwagę nie tylko w trakcie działań wojennych, ale również po ich zakończeniu. Dopiero na początku lat 60. obrazki pin-up zostały wyparte przez zdjęcia kobiet.

b-17 z Pin Up girl na dziobie

źródło: rodsnsods.co.uk

Pin-up style

Jak zatem wyglądała typowa pin-up girl? Była lekko zaokrąglona, miała szerokie biodra, wydatne piersi i wcięcie w talii. Występowała zazwyczaj w rozkloszowanych sukienkach, które po latach stały się symbolem mody lat 50., w kusej bieliźnie czy też strojach kąpielowych.

Kalendarz PinUp

źródło: finanzaonline.com

Jeden z najsłynniejszych motywów pin-up przedstawia plażowiczkę w bikini w kropki, której towarzyszą takie atrybuty jak słomiany kapelusz i leżak w biało-niebieskie pasy. Takiemu wizerunkowi daleko do rzeczywistości – mimo że dziewczyna znajduje się w bliskiej odległości od wody, ma idealnie uczesane włosy i mocny makijaż. Zresztą, modelki ucharakteryzowane w ten nieco przesadny sposób występują na każdym plakacie czy pocztówce. Obcisłe topy połączone ze spodniami z wysokim stanem to kolejny charakterystyczny dla pin-up girls zestaw. Na plakatach można zobaczyć kobiety w różnych sytuacjach i rolach, a te najczęściej powtarzane to: ponętna pielęgniarką, dama biorącą kąpiel, pani kapitan statku, czy dziewczyna przymierzająca gorset.

Pin Up girl w gorsecie

źródło: pinterest.com

Królowa pin-up

Bettie Page jest najpopularniejszą przedstawicielką stylu pin-up. Uznawana przez swoje następczynie za niedościgniony wzór dziewczyny z kalendarza, nie miała życia usłanego różami. Cierpiała bowiem na schizofrenię paranoidalną.

Bettie Page - królowa Pin Up

źródło: ondergrauw.wordpress.com

Choroba sprawiła, że Bettie musiała kilka lat spędzić w szpitalach psychiatrycznych. Izolacja od społeczeństwa nie zniszczyła jednak pamięci o prekursorce tego stylu. Modelka była zapraszana na wieczorne programy NBC, kilka razy pozowała do Playboya oraz nagrywała krótkie scenki o zabarwieniu erotycznym, aż w końcu zaczęła występować w filmach sado-maso. W 1955 roku została wybrana Miss Pin-up. Jej ostatnie zdjęcie ukazało się w magazynie ”Skin Diner” w 1958 roku.

Bettie Page w stroju kąpielowym

źródło: variety.com

Potem Bettie usunęła się w cień i podjęła pracę nauczycielki, a następnie pokojówki.

Kobieta idealna

Sroga nauczycielka, odważna kowbojka czy beztroska plażowiczka? Podobizny pin-up girls sprzed niemal 70 lat nie pozostawiają złudzeń. Te czarujące kobiety potrafiły przeobrazić się w niemal każdą osobę, przybierać różne pozy i zawsze wyglądać zjawiskowo. Co sprawiało, że ich wygląd zawsze zachwycał? Czy to rozkloszowana spódniczka, strój kąpielowy podkreślający ponętne kształty, obcisła bluzeczka, czy raczej to sprawka ich zjawiskowej urody? Analiza dawnych pocztówek nie pozostawia złudzeń. Pin-up girls nie były tak doskonale, jak ich fanom mogło się wydawać.

Pin Up - obrazek vs. rzeczywistość

źródło: fishki.net

Dziewczyny swój idealny wygląd na plakatach zawdzięczały bieliźnie modelującej, która unosiła pośladki i tworzyła wcięcie w talii, operacjom plastycznym oraz… retuszowaniu ich podobizn. Niebagatelną rolę pełnił również makijaż dziewczyn. Pin-up girl miała zwykle mocno podkreślone oczy, a dla wzmocnienia efektu doklejała sobie sztuczne rzęsy. Do tego czerwona wyrazista pomadka, paznokcie pomalowane lakierem w takim samym kolorze oraz włosy upięte w kok albo zakręcone w grube loki, ale to już znaki charakterystyczne tego stylu.

Powrót do przeszłości

Trend pin-up to dowód na to, że piękno nie przemija nigdy. Po latach przerwy, styl wraca do mainstreamu. Mówimy tu o jego powrocie do kultury masowej, ponieważ mimo zmniejszonego zainteresowania trendem, w kulturze zawsze istniała pewna przestrzeń, swoista nisza, w której działali pasjonaci pin-up girls. Mimo coraz większej popularności fotografii i portretów wykonywanych tą techniką, do dziś istnieje pewna grupa twórców, którzy nadal wolą namalowaną podobiznę kobiety od tej sfotografowanej.

Dita von Teese - Pin Up Girl

źródło: subeta.net

Panie również chcą powrotu do dawnego trendu, wyrażając to między innymi poprzez inspiracje strojami z lat 50., czy nawet odtwarzając sesje fotograficzne oryginalnych pin-upek. Powrót do tego stylu możemy zauważyć także u gwiazd muzyki czy modelingu, najlepszymi przykładami są tu: Dita von Teese, Gwen Stefani czy Sabina Kelley.

Pin-up w niecodzienniej odsłonie

Współcześnie moda pin-up to nie tylko naśladowanie minionego trendu i dokładne odwzorowywanie stroju oraz wyglądu kobiet z czasów świetności tego stylu. To również eksperymenty i łączenie różnych znanych elementów kultury masowej z pin-up. Któż z nas nie zna księżniczek Disney’a? Są piękne i cieszą oczy dzieci na całym świecie. Dlatego pewnie dla wielu osób księżniczki w nieco odważniejszej odsłonie wzorowanej na pin-up są czymś zaskakującym. Z postmodernistycznym wyzwaniem przedstawienia animowanych wzorów kobiecości w stylistyce dziewczyn z kalendarza zmierzył się ilustrator Joel Santana. Twórca nie tylko ubrał Bellę, Królewnę Śnieżkę czy Jasmine w stroje pin-up, ale również ozdobił ich animowane ciała tatuażami. Mało tego, Santana na wielu swoich pracach przedstawił moment tworzenia tatuażu księżniczce.

Podobnego zabiegu polegającego na połączeniu stylistyki pin-up z disneyowskimi postaciami dokonał również inny twórca, Andrew Tarusov. Po sukcesie, jaki przyniosło mu przedstawienie księżniczek w klasycznych strojach dziewczyn pin-up, sięgnął on po bardziej mroczne bohaterki. Zła Królowa, macocha Królewny Śnieżki, Cruella de Mon, Madame Meduza, Gertruda, wiedźma Urszula czy macocha Kopciuszka, które słynęły ze swego diabelskiego charakteru, teraz zaskoczą cię również diabelską urodą. Wszystko dzięki strojom pin-upek, które te okrutne kobiety znane z animacji Disney’a założyły na siebie.

Zaskoczyło cię to połączenie? Jeszcze bardziej się zdziwisz, gdy dowiesz się, że również koty naśladują pin-up. W zabawny sposób zwierzęta przyjmują figury, w jakich pozują na kalendarzach i pocztówkach pin-up girls. Efekt jaki sprawiają te zdjęcia, potwierdzi tylko znaną prawdę, że kobieta ma wiele z kota. Niepokojąco zbyt wiele.

Twórcy pin-up, czyli mężczyźni mężczyznom

Kto zatem stał za sukcesem tych pięknych kobiet, a raczej plakatów z ich podobiznami? Oczywiście uzdolnieni ilustratorzy. Najsłynniejszymi twórcami tego gatunku byli Gil Elvgren, Alberto Vargas i George Petty. Ich dzieła zdobiły rozkładówki, kalendarze i pocztówki z lat 50. Malując dziewczyny, twórcy częstokroć nie rysowali ich realistycznych podobizn, ale raczej panie stanowiły dla nich model, na którym mogli się wzorować. Artyści pomijali więc niedoskonałości urody, a podkreślali atuty kobiety: rysowali im długie szyje, błysk w oku czy poprawiali wcięcie w tali.

Pin Up Gril - Gil elvgren

źródło: picssr.com

W ten sposób powstawały piękne ilustracje, które do dziś są obiektem pożądania kolekcjonerów. Zastanawiającym więc pozostaje fakt, czy mężczyźni oszaleli na punkcie pięknych dziewcząt, czy raczej zachwycili się wyglądem nieistniejących ideałów, stworzonych przez innych mężczyzn.

Autor: Katarzyna Augustyniak

Inne wpisy z tej kategorii

portfel

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Sklep Miler - męski sklep
Top