Przewodnik po Szkocji dla kinomanów cz.1

Film, Hobby, Kultura / 

Sukces kasowy całej serii adaptacji prozy J. R. R. Tolkiena wywołał, między innymi, ogromne zainteresowanie turystyką filmową w Nowej Zelandii, w miejsca, gdzie te filmy kręcono. Trudno się dziwić – zapierające dech w piersiach plenery pokazane w filmach zapewniły, jak się okazało, niezwykle skuteczną reklamę tego zakątka świata. Wystarczyło tylko zachować, rozbudować pod kątem turystycznym i udostępnić do zwiedzania plany zdjęciowe, na przykład wioskę hobbitów, a biznes sam się rozkręcił. I to do całkiem niezłych obrotów.

Podobne zjawisko – choć nie na tak ogromną skalę – miało miejsce w Szkocji, krótko po premierach filmów głęboko osadzonych w realiach szkockich, jak na przykład Nieśmiertelny (Highlander, 1986) z Christopherem Lambertem i Seanem Connerym w głównych rolach, czy Braveheart – Waleczne serce (Braveheart, 1995) w reżyserii Mela Gibsona, z tymże w roli głównej.

Jak się okazuje, Szkocja cieszy się sporą popularnością wśród filmowców – i to nie tylko hollywoodzkich. Pojawia się – co naturalne – w filmach, których fabuła osnuta jest na szkockiej historii, legendach, czy sławnych postaciach. Pojawia się w filmach, których twórcy potrzebują przepięknej, surowej scenerii szkockich Highlands. Pojawia się również w filmach, w których szkockie plenery „udają” miejsca oddalone nie tylko o tysiące kilometrów, ale nawet lata świetlne od Szkocji. A współczesna technika filmowa, wykorzystująca najpotężniejsze komputery do tworzenia realistycznych obrazów, czerpie ze szkockich plenerów pełnymi garściami.

Nietrudno znaleźć przykłady filmów z pierwszej wymienionej kategorii. Wystarczy wspomnieć chociażby o takich tytułach jak Rob Roy (Rob Roy, 1995), Whisky dla aniołów (The Angels’ Share, 2012) czy wspomniany już Braveheart. W tych przypadkach najczęściej akcja całego filmu, od początku do końca, toczy się na północ od Muru Hadriana. Chyba, że chcemy stracić głównego bohatera o głowę, wtedy najlepiej zabrać go do Londynu. W drugiej kategorii znajdą się takie filmy, jak Skyfall (Skyfall, 2012), Nieśmiertelny, czy niemal już zapomniana, a niegdyś głośna Walka o ogień (La Guerre du feu, 1981). W tych filmach Szkocja i szkockie plenery pojawiają się rzadziej i są tłem dla jednego z wątków opowieści. Zwykle wystarcza to jednak, by zauroczyć widzów prezentowanymi na ekranie miejscami, zamkami, krajobrazami. Trzecia kategoria to choćby 47 roninów (47 Ronin, 2013) z Keanu Reevesem w roli głównej, Prometeusz (Prometheus, 2012) Ridleya Scotta, czy klasyk wśród klasyków, 2001: Odyseja kosmiczna (2001: Space Odyssey, 1968). Tutaj nikt nie wskazuje miejsca kręcenia poszczególnych scen, wręcz przeciwnie, sugeruje, że akcja – a więc i praca filmowców – dzieje się zupełnie gdzie indziej.

Z przyjemnością zapraszamy Państwa do obejrzenia filmu o koszulach Miler Luxury Shirts, który powstał z wykorzystaniem najnowszych technologi pozwalających na rejestrowanie 500 klatek na sekundę. Film został nakręcony przez operatora jednej z największych stacji telewizyjnych w Polsce, a głos podłożył jeden z najlepszych polskich lektorów. Zamiast pustych słów ukazaliśmy proces produkcji naszych koszul od kuchni. Każdy może teraz zajrzeć do profesjonalnej szwalni i zobaczyć jak powstają najwyższej klasy koszule

Są jeszcze takie filmy, których akcja dzieje się w Szkocji, ale wielkiej chwały nie przynoszą nikomu i zdecydowanie nie zachęcają cudzoziemców do przyjazdu. Tutaj sztandarowym przykładem może być Trainspotting (Trainspotting, 1996), w którym co bardziej zapyziałe zaułki Leith, dzielnicy Edynburga, w dużej mierze „grały” równie mało atrakcyjne zakamarki Glasgow.

Warto wspomnieć też o osobliwościach związanych z poszukiwaniami i wyborem plenerów zdjęciowych do dwóch filmów, choć z pewnością takich dziwów jest bez porównania więcej. Pierwszym z nich jest film pt. Pyaar Ishq Aur Mohabbat (Love, Amour and Romance, 2001), bollywoodzka produkcja, której akcja toczy się i była filmowana w wielu miejscach rozrzuconych po całej Szkocji – od zamku Culzean w Ayrshire, przez Glasgow, Dumbarton i Stirling, po Edynburg. Drugą osobliwością, choć zupełnie innego charakteru, jest klasyczny hollywoodzki musical Brigadoon (Brigadoon, 1954) z Gene Kelly w roli głównej, którego akcja w zdecydowanej większości toczy się w Szkocji, wykorzystuje elementy szkockiego folkloru i tradycyjnych szkockich tańców. Osobliwość tej produkcji polega na tym, że… ani jedna scena nie została nagrana w Szkocji. Okazuje się, że podczas przygotowań do produkcji filmu, opartego na wystawianym tuż po wojnie broadwayowskim musicalu, producenci uznali szkocką pogodę za tak nieprzewidywalną i doszli do wniosku, że nie opłaca się ponosić kosztów transatlantyckiej podróży całej ekipy po to tylko, by spędzić większość czasu zdjęciowego w  oczekiwaniu na przejaśnienia. Próbowano szukać plenerów przypominających Szkocję gdzieś w Stanach, by ostatecznie zabrać całą ekipę do studia i tam nakręcić film od początku do końca.

Przyjrzyjmy się jednak poszczególnym tytułom i sprawdźmy, które miejsca w Szkocji mogą spodziewać się najazdu turystów w związku z pojawieniem się ich na ekranach kin na całym świecie. Osobiście byłem świadkiem niemal totalnego zadeptania kaplicy w małej miejscowości Roslin, na południe od Edynburga, krótko po sukcesie książki i ekranizacji kinowej Kodu da Vinci (The Da Vinci Code, 2006). Prawdziwe tłumy, każdy miał w oczach skarb templariuszy, w rękach książkę Dana Browna, a kolejka po bilety do kaplicy przypominała najlepsze czasy PRL-u. Kaplica przykryta była od zewnątrz konstrukcją z rusztowań i dachem z blachy falistej – a wszystko po to, by tego cennego zabytku nie zadeptać i nie „zamacać”. Dosłownie. Było to prawie dziesięć lat temu, więc najpewniej Roslin już zdążyło wrócić do statusu niewielkiej, zapomnianej przez świat wioski. Czas być może pojechać tam raz jeszcze i obejrzeć wreszcie Rosslyn Chapel, choć niekoniecznie w poszukiwaniu Świętego Graala.

Skoro o Świętym Graalu mowa, nie można nie wspomnieć o kultowym pierwszym filmie grupy Monty Pythona, Monty Python i Święty Graal (Monty Python and the Holy Grail, 1975). Jeden film wystarczy, by zorganizować sobie fascynujący objazd po Szkocji, w poszukiwaniu planów zdjęciowych. Proponuję zacząć od zamku Doune, który pojawia się w kilku scenach filmu. To właśnie ten zamek zdobywają dzielni rycerze króla Artura za pomocą Królika Trojańskiego. To tutaj sir Lancelot wycina w pień gości weselnych, wreszcie, to tutaj trafia sir Galahad, zwabiony wizją świetlistego kielicha i odkrywa, że znalazł się w prawdziwym raju, to także stąd – niestety – ratuje go sir Lancelot. Zamek Doune jest także świadkiem naukowych rozważań na temat transportów orzechów kokosowych z Afryki, z wykorzystaniem różnych gatunków jaskółek.

Następnym punktem na trasie pythonowskiego zwiedzania Szkocji jest zamek Arnhall, a właściwie jego ruiny, znajdujące się nieopodal zamku Doune. To tutaj sławny historyk traci głowę podczas opowieści na temat legendy o królu Arturze. Dwa kroki dalej, w pobliżu miejscowości Stirling, znajdziemy jeszcze jeden plan zdjęciowy. W pobliżu Bridge of Allan kręcono sceny z armią króla Artura, zatrzymaną ostatecznie przez policję – scena kończąca film.

Z okolic Stirling ruszamy na zachód, w region zwany Trossachs. Tutaj, mniej więcej w połowie drogi, między miejscowościami Aberfoyle i Trossachs, znajdziemy stary kamieniołom w pobliżu przełęczy Duke’s Pass, tuż przy drodze A821. To tutaj król Artur i jego rycerze natykają się na miotającego ognistymi kulami Tima Czarodzieja (John Cleese). Stąd podróżujemy, wzdłuż kręcącej się wśród majestatycznych gór, drogą A84, potem A85, by wreszcie dotrzeć do A82 wiodącej przez Rannoch Moor do bodaj najpiękniejszej doliny szkockiej, Glencoe. To właśnie w Rannoch Moor król Artur dowiedział się od wieśniaków czym różni się monarchia od demokracji i dlaczego swoje królewskie pochodzenie może sobie wsadzić „gdzieś głęboko”. W Glencoe nakręcono natomiast scenę przy linowym moście śmierci. Tak przy okazji, warto zwrócić uwagę, że dolina Glencoe jest jednym z najczęściej wykorzystywanych przez filmowców plenerów szkockich. Na koniec naszej pythonowej wycieczki po Szkocji docieramy do zamku Stalker niedaleko miejscowości Appin na zachodnim wybrzeżu, nieco na północ od Oban. Położony niezwykle malowniczo, na niewielkiej wysepce łączącej się z lądem podczas odpływu, Zamek Stalker to w filmie zamek Aargh, na który atak przypuściła armia pod wodzą króla Artura w ostatnich scenach filmu (choć tak naprawdę sceny ukazujące całą armię kręcono koło Stirling, w Bridge of Allan, a tutaj jedynie ujęcia, w których pojawił się zamek). Warto wiedzieć, że Castle Stalker jest własnością prywatną, wewnątrz urządzony jest tak, by można było w nim komfortowo mieszkać. Podobno można umówić się z właścicielem na krótką wizytę.

Skoro mowa o klasykach z początku lat siedemdziesiątych, nie można nie wspomnieć o filmie absolutnie kultowym, choć być może wśród polskich kinomanów mniej znanym, a mianowicie obrazie Kult (The Wicker Man, 1973) z Christopherem Lee w jednej z głównych ról. Mowa tu o filmie z roku 1973, nie o produkcie filmopodobnym o takim samym tytule z 2006, z Nicolasem Cagem w roli głównej. Już w pierwszych ujęciach, jeszcze w trakcie napisów początkowych, sierżant Howie leci samolotem nad wyspą Skye. Co prawda, on sam ma głowę zaprzątniętą innymi sprawami, głównie zaginioną dziewczynką, ale my możemy przez tych kilka chwil napawać się widokiem m.in. Old Man of Storr z niecodziennej perspektywy, czyli z pokładu samolotu. O ile jednak akcja filmu w całości toczy się na pewnej tajemniczej wyspie, o tyle są to jedyne ujęcia sfilmowane na „jakiejś” wyspie. Później ekipa filmowa wędrowała – najpierw do Plockton, niewielkiej nadmorskiej wsi nieco na północ od Kyle of Lochalsh, by ostatecznie wylądować na południu Szkocji, na południowo-zachodnim wybrzeżu, nad zatokami Luce Bay i Wigtown Bay. W Castle Kennedy, wśród tamtejszych megalitów kręcono sceny pogańskich tańców. Sceny wewnątrz zamku Lorda Summerisle kręcono w pobliskim zamku Lochinch nad jeziorem Black Loch. W Creetown, dosłownie o rzut beretem od wioski Wigtown i destylarni Bladnoch – to informacja dla wielbicieli whisky szkockiej – kręcono sceny z pubu The Green Man. Rolę pubu odegrał bar w miejscowym Ellangowan Hotel. Tylko kilka kilometrów dzieli Creetown od Anwoth, znanego ze scen z tańcem wokół słupa (drzewka) majowego – fallicznego symbolu płodności. W pobliskim Gatehouse of Fleet znajdziemy pub The Masons Arms, który z kolei „grał” The Green Man z zewnątrz. W leżącym nieopodal Kirkcudbright znajdziemy miejsca uwiecznione jako sklep May Morrison, a także uliczki i domy wykorzystane podczas gorączkowych poszukiwań zaginionej dziewczynki na ulicach miasteczka i swoistej gry w kotka i myszkę mieszkańców z naszym dzielnym stróżem prawa.

Sceny złożenia w ofierze sierżanta Howie w tytułowym wiklinowym człowieku, nakręcono na przylądku Burrow Head, na krańcu półwyspu Machars, najbardziej na południe wysuniętym zakątku Szkocji. Poprzedzające je sceny na plaży i w jaskini kręcono przy St Ninian’s Cave, jaskini położonej około trzy kilometry na północny zachód od Burrow Head. Listę plenerów wykorzystanych w Kulcie zamyka ogród botaniczny w pobliżu Port Logan na półwyspie Rhins of Galloway, gdzie sierżant Howie uciął sobie pogawędkę z Lordem Summerisle oraz – last but not least – zamek Culzean położny na południe od miejscowości Ayr, u ujścia zatoki Firth of Clyde, nieco na północ od pozostałych plenerów filmu. XVIII-wieczny zamek Culzean, grał zamek Lorda Summerisle z zewnątrz. Sceny we wnętrzu, jak już wspomniano, nakręcono w zamku Lochinch.

Autor: Rajmund Matuszkiewicz

Komentarze

  1. Pingback: Przewodnik po Szkocji dla kinomanów cz.2 : Gentleman's Choice

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Czytaj kolejny artykuł

10 koszul, które trzeba mieć – 4/10 – Winchester

Moda / 

Winchester jest koszulą formalną, która łączy w sobie klasyczną elegancję z typowo biznesowym charakterem. Koszula pochodzi z czasów, kiedy kołnierzyki i mankiety były doczepiane. Dzięki temu łatwo można było wymienić zabrudzone elementy, na świeże, śnieżno białe i wykrochmalone, nie wydając przy tym dużej sumy pieniędzy, która byłaby potrzebna przy zakupie całkiem nowej koszuli.

Koszulę Winchester kilkukrotnie można było zobaczyć na dużym ekranie w roku 1987, kiedy do kin trafił obraz Wall Street z Michaelem Douglasem w roli głównej. Tytułowy bohater Gordon Gekko w filmie parokrotnie nosi koszulę Winchester, której bohater nadaje nowe biznesowe oblicze. Za ubiór Douglasa w filmie odpowiedzialny był Allan Flusser, którego znakiem rozpoznawczym, jest klasyczna męska elegancja.

To nie jedyna koszula, która powinna znaleźć się w Twojej szafie. Przeczytaj o innych modelach z naszego cyklu:

Winchester jest koszulą formalną, o wydźwięku biznesowym, dlatego warto wybierać mniej natarczywe kolory, np. delikatny, błękitny odcień, który będzie pasował do każdej karnacji. Jakiekolwiek casualowe wariacje z udziałem Winchester są sprzeczne z jej charakterem.
lookbook10Nie każda koszula Winchester ma białe mankiety. Jednak te z odcinającym się kolorem mankietów od odcienia korpusu, uznawane są za najbardziej klasyczne i eleganckie, co można jeszcze bardziej podkreślić, poprzez dodanie odpowiednich, stonowanych spinek.

lookbook11Koszula Winchester, ze względu na swój biznesowy charakter, może być noszona wyłącznie z krawatem, który może wnieść wiele do stroju. Wybierając stonowany kolor krawata, unikniesz zamieszania w stylizacji i podkreślisz jej elegancję. Możesz także wybrać inny, nieco odważniejszy krawat, np. z delikatnym ornamentem, który subtelnie wprowadzi pewne urozmaicenie.

lookbook12

Co myślicie o koszuli Winchester? Czy mogłaby być Waszą ulubioną koszulą?

O marce MILER

Miler Luxury Shirts, to w całości polska marka koszul, która nie mydli oczu swoim odbiorcom. Widzieliście już na zdjęciach jak wspaniale wyglądają koszule MLS. Zobaczcie teraz na video jak powstają, aby przekonać się do nich w 100% i sprawić sobie pierwszą koszulę Winchester.

Inne wpisy z tej kategorii

portfel

Komentarze

  1. Piękne te wszystkie koszule tylko czy znajdzie się marka która zaoferuje jakiś wybór dla rozmiaru kołnierzyka 36? Szukanego konkretnego rodzaju koszuli w takim rozmiarze to istna masakra!

    1. Polecamy koszule szyte na miarę. Jeżeli jest Pan zainteresowany taka usługą to więcej informacji znajdzie Pan tutaj:
      https://www.facebook.com/milerbespoketailoring

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Czytaj kolejny artykuł

Elżbieta II jakiej nie znacie. 15 faktów!

Lifestyle / 

Stosunkowo często media na całym świecie donoszą o różnych skandalach związanych z rodziną królewską. Ostatnio jednak Elżbieta II znalazła się na pierwszych stronach gazet z zupełnie innego powodu. 9 września pobiła rekord królowej Wiktorii i stała się najdłużej panującym władcą Wielkiej Brytanii. Władzę sprawuje już od ponad 63 lat i na razie nie zapowiada się na jakąkolwiek zmianę. Dziś z kolei obchodzi swoje 90 urodziny, z tej okazji przygotowaliśmy dla Was kilka ciekawych i mało znanych faktów z życia Elżbiety II i brytyjskiej rodziny królewskiej.

1. Następca tronu

Następców tronu obowiązuje wiele zasad, których muszą przestrzegać. Czasem te reguły są dość dziwne i niczym nieumotywowane, między innymi przyszły władca nie może być katolikiem i nie może wejść z osobą tego wyznania w związek małżeński,  nie może związać się także z rozwodnikiem, a o ślubie może pomyśleć dopiero po ukończeniu 25 roku życia.

2. Najmniej pożądany prezent

Co ciekawe, władcy brytyjscy nie mogą przyjmować w prezencie żywności (najprawdopodobniej umotywowane jest to obawą przed otruciem), dlatego tysiące czekoladek i bombonierek, które co roku poddani przesyłają rodzinie królewskiej, zostaje zniszczone.

3. Królowa na włościach

Królowa Elżbieta II ma wiele posiadłości i różnego rodzaju „dóbr”, które wspomagają finansowo kosztowne życie rodziny królewskiej. Jedną z ostatnich inwestycji było centrum handlowe, sklep sportowy, a nawet McDonald, w którym podobno hamburgera skosztowała nawet sama królowa. Jednak najbardziej nietypową „własnością” królowej są wszystkie łabędzie na terenie Wielkiej Brytanii i wszystkie jesiotry, delfiny, morświny i wieloryby, które zostaną złowione na wodach terytorialnych Zjednoczonego Królestwa.

4. Zjednoczone Królestwo

Oficjalnie królowa Elżbieta II panuje nad 1/6 lądów na całej ziemi: nad Antiguą i Barbudą, Australią, Bahamami, Barbados, Belize, Fidżi, Grenadą, Jamajką, Kanadą, Nową Zelandią, Papuą-Nową Gwineą, Saint Kitts i Nevis, Saint Lucią, Saint Vincent i Grenadynami, Tubalu, Wyspami Salomona i oczywiście Wielką Brytanią. Podczas całych swoich rządów, najdłuższych w historii Wielkiej Brytanii, panowała nad 12 premierami, między innymi: Churchillem, Wilsonem, Thatcher, Blairem i Cameronem.

5. Tytuł

Pełen tytuł królowej Elżbiety II brzmi: „Z Bożej łaski Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej oraz innych Jej Królestw i Terytoriów królowa, Głowa Wspólnoty Narodów, Obrończyni Wiary”.

6. Linia sukcesji

Co ciekawe, kiedy Elżbieta przyszła na świat, była trzecia w kolejce do objęcia w przyszłości tronu, za swoim stryjem Edwardem (i jego potencjalnymi dziećmi) i swoim ojcem, dlatego nikt nie spodziewał się, że w przyszłości zasiądzie na tronie. Jednak ze względu na abdykację stryja, który nie miał wówczas żadnego potomstwa i śmierć ojca, Elżbieta objęła władzę.

7. Władza realna

Władza Elżbiety II jest bardzo ograniczona i sprowadza się głównie do funkcji reprezentacyjnej, dlatego też Izba Gmin byłaby w stanie zmusić królową do oddania władzy, poprzez przegłosowanie abdykacji. Jako głowa państwa, musiałaby sama podpisać dokument.

8. Elżbieta i Filip

Od ponad pół wieku książę Filip i Elżbieta II śpią w oddzielnych pokojach, a informacje o ich romansach, szczególnie męża królowej, przedostają się od czasu do czasu do mediów. Książę Filip wieczorami miał się podobno wielokrotnie wymykać do klubów, gdzie „bawił się” z przypadkowo poznanymi kobietami. Elżbieta II pod tym względem jest o wiele ostrożniejsza, dlatego o jej romansach wiadomo niewiele. Wielce prawdopodobne jest jednak, że w latach 60. nawiązała przelotny związek z dworskim koniuszym, Harrym Porchesterem.

9. Królewskie rozrywki

Ulubionymi książkami królowej Elżbiety II są podobno kryminały Agathy Christie i Dicka Francisa, a jedną z jej ulubionych rozrywek jest rozwiązywanie bardzo popularnych w Wielkiej Brytanii krzyżówek w The Times.

10. Psy Królowej

Powszechnie znana jest również słabość królowej do jej psów, z którymi niemalże nigdy się nie rozstaje. W swojej prywatnej hodowli Elżbieta II posiada 25 czworonogów, które zostały przez nią osobiście wyszkolone i wytrenowane. Podobno ulubioną rasą królowej są corgi, hoduje także labradory retrievery i spaniele, które osobiście każdego dnia karmi, podając im najlepsze jedzenie na srebrnych tacach.

11. Organizacja od małego

Już jako dziecko Elżbieta II była bardzo zorganizowanym i odpowiedzialnym dzieckiem. Dokoła siebie utrzymywała zawsze idealny porządek. Podobno nawet cukierki układała od najmniejszego do największego, po czym zjadała je dokładnie w takiej kolejności.

12. Służba wojskowa

Elżbieta II jest pierwszą członkinią rodziny królewskiej, której pozwolono odbyć służbę wojskową, podczas której przeszkolono ją na kierowcę i mechanika. Po skończeniu służby otrzymała stopień kapitana.

13. Związek z Filipem

Początkowo rodzice Elżbiety nie chcieli zgodzić się na jej związek z Filipem, którego poznała w Niemczech, podczas jednego z oficjalnych wyjazdów. Jego krewni byli związani z reżimem nazistowskim, a on sam, przez króla Jerzego, uważany był za pretensjonalnego, a w dodatku ubogiego i z po prostu godną pożałowania garderobą.

14. Spokojna koronacja

Do koronacji Elżbieta przygotowywała się długo i sumiennie, jadała śniadania w koronie, a po pałacu chodziła z przyczepionymi do ramion prześcieradłami, żeby przyzwyczaić się do ciężaru stroju, jaki miała włożyć na uroczystość. Podczas koronacji Elżbieta była spokojna i zadowolona. Jedynym momentem, który zestresował przyszłą królową, był moment, w którym okazało się, że brakuje atramentu w kałamarzu, przez co nie mogła podpisać odpowiednich dokumentów. Jednak za namową Lorda Wielkiego Szambelana, poruszając ręką, udawała, że go podpisuje.

15. Miłość do kapeluszy

Królowa Elżbieta II znana jest także z swojego upodobania do kapeluszy. Jej ulubionym projektantem jest Rachel Trevor Morgan, jednak nie jedynym, w przeszłości królowa korzystała także z usług  Fryderyka Fox i Philipa Somerville. Co ciekawe, co roku przed Royal Ascot, odbywającym się w czerwcu, poddani Elżbiety robią zakłady o to, jaki tym razem kolor kapelusza królowa założy na to wydarzenie.

Zapisz

Inne wpisy z tej kategorii

portfel

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Miler Menswear
Top